The Prodigy doet de wereld vergaan

DOOR: Boudewijn Boes

LONDEN – “Welcome to the end of the world”, roept de in een circusoutfit gehesen man bij binnenkomst van de Londense Brixton Academy. De Maya kalander heeft vandaag uitgekozen als het moment voor het einde van de wereld. Danceformatie The Prodigy grijpt de doemsdag aan om nog eenmaal haar kunsten te laten zien.

Honderden fans van over de hele wereld zijn speciaal naar Londen gekomen om de laatste dag op aarde te vieren met The Prodigy. Herkenbaar aan de talloze bandshirts slentert het toekomstig publiek door de Londense straten op weg naar de Brixton Academy, het podium dat die avond al dan niet voor de laatste keer gebruikt wordt.

Het concert, dat uit een reeks bestaat van drie avonden, is stijf uitverkocht. Een enkele ongelukkige fan probeert op straat nog kaarten te kopen van een zwarthandelaar, ongetwijfeld niet tegen een bodemprijs. Wanneer rond acht uur de meeste mensen de weg hebben gevonden naar de academie zal de eerste van de drie artiesten het podium betreden.

South Central is een elektronisch duo dat snelle ritmes plaats laat maken voor donkere beats. Donker is het centrale woord dat past bij de Italiaanse heren. Geheel gekleed in het zwart en het gezicht bedekt met eveneens zwarte hoodies weten ze het publiek geheel in haar macht te krijgen. Dat blijkt wanneer een van de twee Italiaanse heren het publiek gebaard te springen, een bevel dat door het publiek bijna als gehypnotiseerd wordt opgevolgd.

Wanneer de oorlogsresten van South Central zijn opgeruimd is het aan de relatief onbekende Araab Muzik om zijn kunsten te laten zien. Een laptop en een drumpad (een elektronische vervanger van zowel de akoestische alsmede het elektrische drumstel) volstaan voor de jonge knaap. Sneller dan een gemiddelde secretaresse typt bewegen zijn vingers zich over de drumpad, die je al snel doen vergeten dat er helemaal geen drumstel is. Verschillende mensen lijken moeite te hebben om op deze toch wel erg snelle klanken te dansen. Zij proberen dat, niet geheel met succes, te verbergen door epileptische trekjes om te dopen tot een volwaardige dans. Overtuigend is Araab Muzik echter niet. De zaal lijkt ten opzichte van de voorgaande act te zijn gehalveerd en vooral de diverse horecagelegenheden rondom het podium lijken in populariteit te zijn gestegen.

Wanneer middernacht nadert is het tijd voor The Prodigy om het podium te beklimmen. De toch al mooie zaal wordt overmeesterd door licht, bass en lawaai wanneer de band de eerste noten in zet. “All my fucking warriors in the front”, schreeuwt Maxim, een van de drie mensen achter The Prodigy. Waarna de zaal ontploft in een golf van energie en op en neer deinende mensen.

Geen enkele millimeter ruimte wordt onbenut. De warriors dansen als bezetenen op klassiekers als Voodoo People, Omen en Firestarter die al relatief vroeg de revue passeren. “It looks like they’re having a heart attack”, merkt een vrouw terecht op over de wild met hun handende zwaaien mannen naast haar. Enkele meiden kiezen eieren voor hun geld en besluiten het veld van losgeslagen oermannen te verruilen voor een veiligere plek achter in het publiek.

Met Smack My Bitch Up, Take Me To The Hospital en Out Of Space wordt de avond definitief besloten. Een dampende, zwetende en vooral stinkende massa mensen blijft over, hongerig naar meer. Als er iemand was die de wereld vanavond liet vergaan dan was het The Prodigy.